کلاه های سفید و کله های سیاه

به ریش خویش ببند ای فلک فکاهۀ پدرود

مبارک است به حامد، مبارک است به محمود

میان کابل و تهران، اشاره های فراوان

که رأی رأی شما نیست، رأی رأی خدا بود

کسی به کاسۀ رأی کسی اضافه نکرده

غریق، خودبه خود افتاده روی بستر این رود

تو پشت درصد و تعداد و چند آن چه روانی؟

یکی صحیفۀ نو باز شد دولایه زراندود

خطابه های تخلف به فاضل آب بیفگن

خدا نخواسته رسوا کند لطیفۀ موجود

مهم همان که کلاهت، منزه است و سفید است

چه فرق می کند از کله ات برآید اگر دود

به افتخار صداقت، دهان و دیده بشوران

به خنده های نمکسود و گریه های گِل آلود

                                     سپتمبر 2009، هامبورگ ، کاکه تیغون